Sankcja kredytu darmowego po wyroku TSUE C-744/24 – spłata odsetek tylko od kapitału

Bank nie może naliczyć odsetek od pieniędzy, których faktycznie Ci nie wypłacił. To najważniejszy wniosek z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24, na który powinna zwrócić uwagę każda osoba spłacająca kredyt konsumencki z prowizją albo ubezpieczeniem doliczonym do kwoty finansowania. Dla wielu kredytobiorców sankcja kredytu darmowego wyrok TSUE może więc oznaczać mocny argument w sporze z bankiem, ale nie daje automatycznej wygranej i nie zamyka wszystkich pytań proceduralnych.

Trybunał rozdzielił dwa pojęcia, które w praktyce często wrzuca się do jednego worka: całkowitą kwotę kredytu oraz całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta. To rozróżnienie nie jest akademickie, bo od niego zależy odpowiedź na pytanie, od jakiej sumy bank mógł w ogóle liczyć oprocentowanie.

Jeśli w Twojej umowie odsetki naliczano także od skredytowanej prowizji, składki ubezpieczeniowej albo innych opłat wchodzących w koszt kredytu, pojawia się realny problem prawny. Trzeba jednak czytać umowę bardzo dokładnie, sprawdzić sposób obliczeń i pamiętać, że sankcja kredytu darmowego wymaga pisemnego oświadczenia złożonego kredytodawcy w terminie, który nadal jest przedmiotem sporu.

Mechanizm, który Trybunał zakwestionował

W wielu umowach kredytu konsumenckiego bank nie wypłaca Ci do ręki całej sumy wpisanej jako kwota kredytu. Część środków zatrzymuje od razu na prowizję, składkę ubezpieczeniową albo inne opłaty związane z kredytem, a mimo to oprocentowanie liczy od pełnej kwoty wskazanej w umowie. Na pierwszy rzut oka taki mechanizm może wyglądać niewinnie, bo całe finansowanie zamyka się w jednej racie i jednym harmonogramie. Problem zaczyna się wtedy, gdy bank traktuje koszt kredytu tak, jakby był kapitałem oddanym do Twojej dyspozycji.

W praktyce konsument często widzi tylko końcowy efekt: wyższą ratę i wyższą całkowitą kwotę do zapłaty. Nie zawsze dostrzega, że źródłem problemu nie musi być sama wysokość prowizji, lecz sposób włączenia jej do podstawy oprocentowania. To ważna różnica, bo dyskusja nie toczy się wyłącznie o to, ile kosztował kredyt, ale o to, od czego bank miał prawo liczyć odsetki.

Kredytowana prowizja – jak to wygląda w umowie

Najczęściej widać to w kilku miejscach jednocześnie. W części opisującej parametry umowy pojawia się kwota kredytu, obok prowizja albo ubezpieczenie, a dalej zapis, że bank finansuje te koszty ze środków kredytu. W praktyce oznacza to, że część sumy istnieje tylko na papierze jako sposób rozliczenia kosztu, bo nie trafia na Twoje konto ani nie służy do spłaty wcześniejszych zobowiązań według Twojej decyzji. Mimo to harmonogram bywa ułożony tak, jakbyś korzystał z całej tej kwoty od pierwszego dnia.

Bywa też, że umowa posługuje się językiem pozornie neutralnym. Zamiast prostego zdania o potrąceniu kosztów pojawia się wzmianka, że prowizję pobiera się z kwoty kredytu przy uruchomieniu albo że składkę finansuje kredytodawca w ramach zawartej umowy. Dla banku to tylko sposób opisu konstrukcji produktu. Dla Ciebie to sygnał, że trzeba sprawdzić, czy od tej niewypłaconej części nie naliczono potem odsetek.

To właśnie ten model stał się osią pytania zadanego przez Sąd Rejonowy we Włodawie. Nie chodziło o sam fakt, że bank może sfinansować koszty w ramach kredytu. Trybunał wyraźnie dopuścił kredytowanie kosztów, ale postawił granicę przy odsetkach. Bank może więc rozłożyć prowizję czy składkę na raty w ramach finansowania, lecz nie może pobierać od nich oprocentowania tak, jak od kapitału rzeczywiście wypłaconego konsumentowi.

Dlaczego to nie jest całkowita kwota kredytu

Sedno sprawy tkwi w odróżnieniu dwóch pojęć z dyrektywy 2008/48/WE. Trybunał podkreślił, że całkowita kwota kredytu i całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta mają odrębne znaczenie, więc nie wolno ich mieszać. Jeżeli bank wpisuje do podstawy oprocentowania także prowizję, ubezpieczenie albo inną opłatę stanowiącą koszt kredytu, zaciera granicę między tym, co naprawdę pożycza, a tym, co sam sobie nalicza za udzielenie finansowania.

Dla Ciebie ma to praktyczne znaczenie. Odsetki są wynagrodzeniem za korzystanie z kapitału, a nie za sam fakt, że bank wpisał koszt do konstrukcji umowy. Jeżeli część kwoty od początku służy wyłącznie pokryciu kosztów kredytu, trudno uznać, że była to suma oddana do Twojej swobodnej dyspozycji na takich samych zasadach jak pieniądze rzeczywiście wypłacone. Właśnie ten niuans wiele osób pomija, choć po wyroku C-744/24 może on decydować o całej ocenie umowy.

To rozróżnienie porządkuje też język rozmowy z bankiem. Kiedy wskazujesz na problem, nie mówisz już ogólnie, że prowizja była za wysoka albo że koszt wydaje się niesprawiedliwy. Pokazujesz konkretny błąd konstrukcyjny: bank potraktował koszt jako element podstawy oprocentowania, chociaż nie był to kapitał faktycznie wypłacony. W sporze prawnym taka precyzja ma znaczenie.

W takich sprawach Salutaris Polska najpierw rozbija umowę na proste elementy: oddziela kapitał wypłacony od kosztów skredytowanych i sprawdza, od jakiej podstawy bank liczył odsetki. Dopiero po tej analizie da się uczciwie ocenić, czy w sprawie wchodzi w grę sankcja kredytu darmowego.

Co dokładnie orzekł Trybunał w sprawie C-744/24

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24 i interpretował dyrektywę 2008/48/WE o kredycie konsumenckim, w szczególności art. 3 lit. g i j oraz art. 10 ust. 2, w związku z dyrektywą 93/13/EWG. To ważne, bo odpowiedź nie padła w próżni. Trybunał oceniał, jak rozumieć obowiązki informacyjne i konstrukcję kredytu konsumenckiego tam, gdzie w umowie obok kapitału pojawiają się także koszty finansowane przez kredytodawcę.

Najkrócej mówiąc, Trybunał uznał, że dyrektywa stoi na przeszkodzie postanowieniom umownym, które nakazują naliczać oprocentowanie nie tylko od kwoty faktycznie wypłaconej konsumentowi, lecz także od kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów kredytu. Wprost wymienił prowizje, składki ubezpieczeniowe i inne opłaty wchodzące w całkowity koszt kredytu. Nie jest więc tak, że każdy koszt finansowany w ramach jednej umowy automatycznie zamienia się w kapitał, od którego wolno liczyć odsetki.

Równocześnie wyrok nie zakazał samego kredytowania kosztów. Bank nadal może sfinansować prowizję, ubezpieczenie albo inne opłaty w ramach kredytu, tylko nie może pobierać od nich odsetek. Trybunał dodał, że koszty mogą zostać uwzględnione w przejrzyście ustalonej stopie oprocentowania. To bardzo ważne zastrzeżenie, bo pokazuje, że problemem nie jest każda opłata w umowie, lecz sposób, w jaki bank włącza ją do mechanizmu oprocentowania.

Z punktu widzenia konsumenta wyrok porządkuje coś jeszcze. Pokazuje, że bank nie może dowolnie przesuwać granic między kategoriami kosztowymi tylko dlatego, że technicznie zamknął wszystko w jednej umowie. Jeśli dane pieniądze służą pokryciu kosztu kredytu, nie stają się przez to automatycznie częścią kwoty faktycznie oddanej do dyspozycji kredytobiorcy.

Ten wyrok nie tworzy gotowego kalkulatora dla wszystkich umów. Daje jednak mocną wskazówkę interpretacyjną: gdy bank pobiera odsetki od sum, które w istocie pokrywają koszt kredytu, narusza granicę wyznaczoną przez dyrektywę. W sporze z bankiem ta granica może przesądzić, czy masz do czynienia jedynie z niekorzystnym modelem rozliczenia, czy z uchybieniem, które otwiera drogę do sankcji kredytu darmowego.

Co to znaczy dla Twojej umowy

Jeżeli masz kredyt gotówkowy albo inny kredyt konsumencki, nie zakładaj od razu, że sam nagłówek w internecie załatwia sprawę. Najpierw trzeba sprawdzić, czy w Twojej umowie rzeczywiście doszło do naliczania odsetek od kosztów, a nie wyłącznie od kapitału oddanego do dyspozycji. W części umów bank opisał mechanizm wprost, w innych ukrył go w kilku rubrykach, definicjach i harmonogramie.

Dobra wiadomość jest taka, że po wyroku C-744/24 łatwiej nazwać problem precyzyjnie. Nie chodzi już tylko o ogólne poczucie, że rata była zawyżona albo że prowizja wydawała się przesadna. Pytanie powinno brzmieć inaczej: czy bank liczył oprocentowanie także od tych kwot, których Ci nie wypłacił, lecz przeznaczył na własne koszty albo koszty dodatkowe związane z kredytem. To jest punkt, od którego zaczyna się sensowna analiza.

Ta analiza bywa zaskakująca także dla osób, które czytały umowę przy podpisaniu. Wiele postanowień wygląda jasno dopiero do chwili, gdy zestawisz je z harmonogramem, tabelą opłat i rzeczywistą wypłatą środków. Dopiero wtedy widać, czy jedna nazwa nie przykrywa dwóch różnych kategorii: kapitału oraz kosztu kredytu.

Trzeba też uważać na zbyt daleko idące wnioski. Wyrok nie mówi, że każda umowa z kredytowaną prowizją jest nieważna ani że sankcja kredytu darmowego działa automatycznie. Ustawa o kredycie konsumenckim wiąże tę sankcję ze złożeniem kredytodawcy pisemnego oświadczenia. Do tego dochodzi termin, którego początek biegu pozostaje sporny, bo wyrok C-744/24 tego zagadnienia nie rozstrzygnął.

W połowie analizy zwykle pojawia się pytanie, czy samo czytanie umowy wystarczy. Często nie wystarczy, dlatego kancelaria występuje do banku o zaświadczenie i historię spłat, a potem zestawia je z treścią umowy. Dopiero taki komplet dokumentów pozwala policzyć, jak bank naprawdę rozliczał kapitał, koszty i odsetki.

Sankcja kredytu darmowego – co odzyskujesz

Podstawę stanowi art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia konsument zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów należnych kredytodawcy. To właśnie dlatego spór o sposób naliczania oprocentowania ma tak duże znaczenie praktyczne. Jeżeli w sprawie da się skutecznie powołać na sankcję, punkt ciężkości przesuwa się z dyskusji o pojedynczej opłacie na całość kosztów należnych kredytodawcy.

W potocznym języku mówi się, że kredyt staje się darmowy. Lepiej jednak rozumieć to precyzyjnie: zwracasz sam kredyt, ale bez odsetek i innych kosztów należnych kredytodawcy, po złożeniu pisemnego oświadczenia. To nie jest detal techniczny. Bez oświadczenia nie ma podstaw, by traktować sankcję jako uruchomioną, a bez sprawdzenia terminu łatwo wejść w spór, którego można było uniknąć.

W praktyce pojęcie odzyskiwania pieniędzy też trzeba rozumieć ostrożnie. Nie chodzi o abstrakcyjną karę dla banku, tylko o skutki wynikające z tego, że kredyt powinien zostać rozliczony bez odsetek i innych kosztów należnych kredytodawcy. To dlatego tak duże znaczenie ma poprawne wyliczenie rozliczeń, a nie wyłącznie sama teza prawna z orzeczenia.

Właśnie tu sankcja kredytu darmowego wyrok TSUE zyskuje realną wagę. Jeśli punkt wyjścia był wadliwy, bo bank naliczał odsetki od kosztów kredytu, wzmacnia to argumentację konsumenta przy ocenie skutków naruszenia. Nadal jednak trzeba przełożyć tezy z orzeczenia na konkretną umowę, a nie na sam slogan o darmowym kredycie.

W tej części sprawy przydaje się doświadczenie w wyliczeniach. My ustalamy kwotę do odzyskania na podstawie umowy, harmonogramu i historii spłat, a potem dobieramy sposób dochodzenia roszczenia do stanu Twojej sprawy. Gdy bank proponuje ugodę, analizujemy ją pod kątem tego, czy naprawdę zamyka problem, czy tylko odsuwa go w czasie.

Na każdym z tych etapów prowadzimy sprawy o sankcję kredytu darmowego.

Jak sprawdzić umowę w kilka minut

To najbardziej praktyczny etap i możesz zrobić pierwszy przegląd samodzielnie. Weź umowę, formularz informacyjny, jeśli go masz, oraz harmonogram spłat. Nie czytaj dokumentu od początku do końca jednym ciągiem. Najpierw odszukaj rubryki z nazwami: kwota kredytu, całkowita kwota kredytu, prowizja, składka ubezpieczeniowa, opłata przygotowawcza, całkowity koszt kredytu, całkowita kwota do zapłaty i zasady oprocentowania.

Potem sprawdź, czy umowa mówi, że prowizję albo ubezpieczenie finansuje bank ze środków kredytu. Taki zapis bywa ukryty w tabeli opłat, w definicjach albo w części opisującej sposób uruchomienia kredytu. Szukaj sformułowań, z których wynika, że koszt został potrącony z kwoty kredytu, doliczony do finansowania albo pokryty z udzielonego kredytu. Jeżeli widzisz taki mechanizm, zrób prostą rzecz: porównaj kwotę wpisaną jako kredyt z kwotą, którą rzeczywiście otrzymałeś.

Jeżeli bank przelał pieniądze na Twoje konto, porównanie zwykle jest proste. Gdy część kwoty przeznaczono na spłatę wcześniejszego zobowiązania albo inny cel wskazany w umowie, też trzeba sprawdzić, czy była to suma rzeczywiście uruchomiona na Twoją rzecz, czy jedynie koszt pobrany przy starcie kredytu. Samo słowo finansowanie niczego jeszcze nie wyjaśnia. Liczy się to, czy dana część kwoty była świadczeniem dla Ciebie, czy wynagrodzeniem i opłatą dla kredytodawcy lub podmiotu związanego z kredytem.

Kolejny krok to sprawdzenie, od jakiej podstawy bank liczył odsetki. W części dotyczącej oprocentowania albo w harmonogramie zobacz, czy rata odsetkowa została oparta na całej kwocie wpisanej w umowie, czy tylko na sumie faktycznie wypłaconej. Nie musisz od razu robić skomplikowanych obliczeń. Jeżeli bank wpisał jedną kwotę jako kapitał kredytu, choć z tej kwoty od razu zabrał prowizję albo składkę, pojawia się pytanie, czy odsetki nie objęły również kosztów kredytu.

Pomocna bywa prosta tabela robocza, nawet odręczna. W jednej kolumnie wpisz kwotę wskazaną jako kredyt, w drugiej kwotę wypłaconą Tobie, w trzeciej prowizję, ubezpieczenie i inne opłaty, a w czwartej informacje z harmonogramu o odsetkach. Taki układ szybko pokazuje, czy bank nie zbudował oprocentowania na szerszej podstawie niż faktycznie wypłacony kapitał. Nie zastępuje to pełnej analizy, ale pozwala zobaczyć problem bez prawniczego żargonu.

Zajrzyj też do fragmentów o wypłacie środków. Czasem umowa rozbija kwotę na część przekazywaną Tobie i część kierowaną na opłaty. Innym razem robi to pośrednio, przez zapis o potrąceniu kosztów przy uruchomieniu kredytu. Jeśli suma przekazana Tobie jest niższa niż kwota, od której według harmonogramu liczono oprocentowanie, masz sygnał ostrzegawczy. To właśnie ten rozdźwięk był osią wyroku TSUE.

Nie pomijaj też załączników. Zdarza się, że główna umowa mówi niewiele, a dopiero harmonogram albo dodatkowa tabela rozbija ratę na część kapitałową i odsetkową. Właśnie tam można zauważyć, czy bank od początku rozkładał do spłaty również koszty kredytu i czy traktował je jak podstawę naliczania odsetek. Im więcej dokumentów porównasz ze sobą, tym mniejsze ryzyko, że przeoczysz najważniejszy zapis.

Na końcu sprawdź, czy umowa przewiduje zmiany opłat i w jaki sposób je opisuje. W poprzednim wyroku Lexitor Trybunał wskazał, że warunki zmiany opłat muszą być przedstawione tak przejrzyście, żeby uważny konsument mógł zweryfikować okoliczności uzasadniające podwyżkę i jej wpływ na zobowiązanie. Samo odesłanie do okoliczności, których nie da się sprawdzić, narusza ten obowiązek nawet wtedy, gdy umowa podaje maksymalną wysokość podwyżki. Taki punkt nie dotyczy bezpośrednio każdego przypadku z kredytowaną prowizją, ale przy całościowej ocenie umowy może mieć znaczenie.

Pod koniec takiego przeglądu wielu klientów ma już oznaczone konkretne paragrafy, lecz nadal nie wie, co z nich wynika procesowo. Wtedy przejmujemy analizę umowy pod kątem postanowień niedozwolonych, sprawdzamy terminy i przygotowujemy oświadczenie albo reklamację, jeśli to najlepszy pierwszy ruch. Dzięki temu nie opierasz się na domyśle, tylko na uporządkowanej ocenie dokumentów.

Lexitor i pytanie o proporcjonalność sankcji

Wcześniejszym ważnym punktem odniesienia jest wyrok TSUE z 13 lutego 2025 r. w sprawie C-472/23 Lexitor. Trybunał uznał w nim, że podanie zawyżonego RRSO nie narusza automatycznie obowiązku informacyjnego tylko dlatego, że część postanowień później uznano za nieuczciwe. Powód jest prosty: RRSO oblicza się na moment zawarcia umowy. Ten fragment ma znaczenie uspokajające, bo nie każda późniejsza wada postanowienia przekłada się sama przez się na błąd informacyjny w zakresie RRSO.

Z tego samego wyroku płynie jednak drugi, bardzo praktyczny wniosek. Warunki zmiany opłat muszą być opisane na tyle przejrzyście, żeby uważny konsument mógł sprawdzić, jakie okoliczności uzasadniają podwyżkę i jak wpłynie ona na jego zobowiązanie. Jeżeli umowa odsyła do kryteriów, których nie da się zweryfikować, narusza obowiązek przejrzystości nawet wtedy, gdy wskazuje górny pułap podwyżki.

Lexitor porusza też temat proporcjonalności sankcji kredytu darmowego. Trybunał uznał, że sankcja ma być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca, ale nie musi być zróżnicowana według wagi naruszenia, jeśli chodzi o naruszenia podważające zrozumienie przez konsumenta zakresu jego zobowiązania. Ten fragment bywa pomijany, a jest bardzo ważny. Pokazuje bowiem, że w sprawach dotyczących przejrzystości i rzeczywistego obrazu długu nie trzeba każdej wady sprowadzać do drobnej omyłki bez większych skutków.

Dla spraw po wyroku C-744/24 oznacza to jedno: gdy konstrukcja umowy zaciera granicę między kapitałem a kosztem kredytu, bankowi trudniej bronić się twierdzeniem, że naruszenie miało wyłącznie formalny charakter. Nadal trzeba badać konkretną umowę, ale argument o proporcjonalności sankcji nie wygląda już tak, jakby konsument domagał się czegoś oderwanego od celu ochronnego dyrektywy.

Co z zagadnieniem prawnym przed Sądem Najwyższym

W obiegu prawnym pojawia się też zagadnienie prawne III CZP 15/25. O tej sprawie trzeba mówić ostrożnie. Można pewnie powiedzieć tylko tyle, że Sąd Najwyższy zajął się problematyką sankcji kredytu darmowego, a rozstrzygnięcie oczekiwało na stanowisko TSUE. To ważna informacja porządkująca, bo pokazuje, że temat nie funkcjonował wyłącznie na poziomie pojedynczych sporów z bankami.

Nie warto dopowiadać do tego więcej, niż wynika z podanego stanu prawnego. W praktyce i tak większe znaczenie dla Ciebie ma to, jak sąd odczyta postanowienia Twojej umowy w świetle wyroku TSUE, niż medialny skrót o samym pytaniu prawnym. Zbyt daleko idące interpretacje potrafią tylko zaciemnić obraz sprawy.

Dla Ciebie praktyczny wniosek jest prosty. Nie buduj decyzji wyłącznie na plotkach o jednej sprawie przed Sądem Najwyższym ani na skrótach publikowanych w mediach społecznościowych. W sprawach o sankcję kredytu darmowego liczy się przede wszystkim to, co wynika z Twojej umowy, z dokumentów rozliczeniowych i z aktualnej linii interpretacyjnej po wyroku TSUE.

Czego ten wyrok nie przesądza

Choć wyrok C-744/24 jest ważny, nie rozstrzygnął wszystkiego. Wprost nie odpowiedział na pytanie, od którego momentu biegnie roczny termin z art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim. To oznacza, że przy planowaniu dalszych kroków nadal trzeba bardzo uważnie badać terminy i nie wolno zakładać jednej oczywistej odpowiedzi dla każdej sprawy.

Wyrok nie przesądza też automatycznie wyniku każdego procesu. Sam fakt, że w umowie występuje prowizja albo ubezpieczenie, nie wystarczy do postawienia gotowej tezy. Trzeba ustalić, czy koszt został skredytowany, czy od niego naliczano odsetki, jak opisano ten mechanizm i jakie roszczenie chcesz dziś podnieść wobec banku.

Nie dostajesz też z orzeczenia jednej recepty na pismo do banku i jednego terminu bez wyjątków. Sankcja kredytu darmowego wymaga pisemnego oświadczenia, a problem terminu pozostaje sporny. W praktyce właśnie tu najłatwiej popełnić błąd: ktoś widzi korzystny wyrok, wysyła przypadkowe pismo i dopiero później zastanawia się, czy zrobił to we właściwej formie oraz we właściwym czasie.

Nie wolno też mieszać dwóch poziomów oceny. Jedna rzecz to teza Trybunału o odsetkach od kosztów kredytu, a druga to procesowa droga dochodzenia swoich praw. Nawet mocny argument materialny trzeba jeszcze poprawnie ubrać w pismo, dowody i żądanie wobec banku.

Na tym etapie kancelaria przygotowuje już nie samą analizę, ale także pozew i prowadzi sprawę przed sądem w obu instancjach, a po wyroku rozlicza sprawę z bankiem i pomaga przy wykreśleniu hipoteki, jeśli jest potrzebne. To zwykle odpowiada na pytanie, co zrobić po stwierdzeniu problemu, żeby nie zgubić go w formalnościach.

Najczęściej zadawane pytania

Czy sam fakt, że bank sfinansował prowizję, oznacza naruszenie?

Nie. Samo kredytowanie kosztów jest dopuszczalne. Problem pojawia się wtedy, gdy bank pobiera odsetki nie tylko od kwoty faktycznie wypłaconej Tobie, ale też od kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów kredytu.

Czy po tym wyroku kredyt automatycznie staje się darmowy?

Nie dzieje się to automatycznie. Sankcja kredytu darmowego wynika z ustawy o kredycie konsumenckim i wymaga złożenia kredytodawcy pisemnego oświadczenia. Trzeba też brać pod uwagę spór o początek biegu terminu przewidzianego w ustawie.

Czy bank może w ogóle doliczyć prowizję lub ubezpieczenie do finansowania?

Tak, może kredytować koszty. Wyrok TSUE nie zakazał finansowania prowizji, składki ubezpieczeniowej ani innych opłat w ramach kredytu. Zakazał natomiast naliczania odsetek od tych kosztów tak, jakby były kapitałem faktycznie wypłaconym konsumentowi.

Czy znaczenie ma to, że kredyt został już spłacony?

To pytanie pada bardzo często, bo wiele osób zaczyna analizę dopiero po zamknięciu umowy. Sam wyrok C-744/24 nie rozstrzyga tego zagadnienia wprost, więc zawsze trzeba badać stan konkretnej sprawy, dokumenty i terminy. kredyt został już spłacony

Czy wyrok C-744/24 zamyka spór o termin na złożenie oświadczenia?

Nie. Trybunał nie rozstrzygnął, od którego momentu biegnie roczny termin z art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim. Z tego powodu sprawdzanie terminów nadal pozostaje jednym z najważniejszych elementów oceny sprawy.

Sprawdzimy Twoją umowę kredytu gotówkowego

Salutaris Polska prowadzi tego rodzaju sprawy od analizy dokumentów do końcowego rozliczenia z bankiem. Zaczynamy od bezpłatnej i niezobowiązującej analizy umowy, sprawdzamy postanowienia niedozwolone, wyliczamy kwotę do odzyskania, a potem prowadzimy sprawę od pozwu do rozliczenia z bankiem. Nie pobieramy opłat na start i działamy w całej Polsce. zgłoś swoją sprawę do bezpłatnej analizy